…Qapı isə yüz yerə açıla bilər. Bu gün bizim hər birimizə maraqlı görünən yüz bir yerə. Buyurub keçin içəri.

Edam vaxtına nə az, nə çox düz iki gün, dörd saat, iyirmi beş dəqiqə qalırdı.

Düma ilə Coys arasında, yaxud

Oxucunu öz səmimiyyətinə ciddi-cəhdlə inandırmağa
(əslində, aldatmağa!) çalışdınsa, deməli, surroqatsan.
Çalışdınsa, deməli, səhvsən. Eyni işi teatrda …

Ədəbiyyatı müftəxorlar yuvasına çevirməkdə kim maraqlı idi?

Əsasən maarifçilik paradiqmasında inki­şaf edən Azərbaycan dramaturgiyasının
ümumi axı­nın­da Kamal Abdullanın pyesi öz «baş­qa­lı­ğı­nı» əhə­miy­yətli bir tərzdə bəyan edir:
qəhrə­ma­nın yox­luq, fa­nilik astanasında öz məhrəm yad­daşının za­man və məkanında
meditasiyası pro­sesi özü öz­lüyündə ta­mamlanır, özü özünə kifa­yət edir və heç bir nə­sihətanə
nəticənin mövcud­luğu imkanını nə­zərdə tut­mur.
Zaman etibarı ilə pyesin fabulası məşhur kinik Menippin satira­la­rına gedib çıxır
və müasir yazıçının qələmi al­tında Şekspirin, Dos­toyev­skinin, J.Məm­mədquluzadənin,
Borxesin «lə­nət­lənmiş sual­ları»nı sublimasiya edir.